به کمک دوستان توانستم وبلاگم رو دوباره بدست بیارم ولی از این پس در آدرس زیر به وبلاگ نویسی مشغولم.
منتظرتونم. 
یک : به هیچ شخص من الشخوص اعتماد نکن (دوستان مطمئن حسابشون سواست).
دو : به هیچ کس نظر خصوصی نفرست (بعضی وقتا مجبور میشی به دوستی که خیلی مطمئنه نظر خصوصی بفرستی خب اون اشکال نداره).
سه : در مورد هیچ شخص مجازی قضاوت نکن و مطلب در مورد اون ننویس (قضاوت نکردن بهتر از قضاوت غلط کردن است) این یه عیب بزرگیه که بعضیا متاسفانه رعایت نمیکنن و حتی به اشخاصی که نمیشناسن یا تازه با اونا آشنا شدن برچسب و تهمت و افترا میزنن.
چهار : برای بروز شدن عجله نکن.
البته اینا قانون اساسی که برای خودم نوشتم و رعایتش هم میکنم با دیگران هم کاری ندارم به قول معروف صلاح مملکت خویش خسروان دانند.
و بعد از این لازم شد با چشم بازتر دوستانم را انتخاب کنم تا بعد ها از انتخابشون پشیمون نشم الان فضای مجازی زیادی درهم و برهم شده و معلوم نیست کی کیه ! اوایل که اومدم وبلاگ نویسی فکر میکردم میتونم برای هم زبانان خودم فرد مفید و موثری باشم و همه اش در این فکر بودم که از فرهنگ خودم بنویسم تا دیگران هم از آنها استفاده کنن و منفعتم به دیگران برسه و تقریبا تویه این کار موفق هم بودم ولی نمیدونم چرا هیچ کس از کسی که میخواد از فرهنگ و سنت و گذشته خودش چیزی بنویسه حمایت نمیکنه ! دیروز در جمعی از دوستان نشسته بودم یکی از دوستان حرفی زد که منو کلی به فکر فرو برد اون دوست میگفت : رئیس سازمان هسته ای آمریکا یه ترکمنه ! و اون وقت من و شما داریم سر چند تا حرف خاله زنکی به جون هم میافتیم آیا کسانیکه دارند وبلاگ نویسان ترکمن رو به جون هم میندازند خانواده و ناموس ندارند ؟ فضایی که ما در آن مشغولیم یک فضای فرهنگی و علمیست نه بازیچه چند جوان از خدا بیخبر که جز تمسخر و دست انداختن دیگران کار دیگری ندارند من به حال و اوضاع کنونی خودمان واقعا متاسفم. متاسف. هرچند میدانم خواهش و تمنا برای آنان کارگر نیست و مانند خواندن یاسین در گوش خر است بازهم از آنهاییکه مسبب این بهم ریختگی در این فضا هستند تمنا دارم به خود بیایند و با آبرو و حیثیت اشخاص بازی نکنند. من از شما وبلاگ نویسان عزیز هم کیش خودم طلب همکاری و مدد دارم تا این انگل های جامعه شرشون هر چه زودتر کم بشه.
المسـه ییگــیت بـولار
